يك پرسش و پاسخي از شهيد مطهري

در عصر کنونی یک سلسله پرسش ها وتردید ها در ذهن جوانان ایجاد شده است که نتیجه ی آن شک، تردید ودودلی در میان آنان است. آیا اینگونه حالات خطرناک نیستند؟

عصر ما از نظر دینی ومذهبی-خصوصاً  برای طبقه جوان- عصر اضطراب و دودلی وبحران است. مقتضیات عصر و زمان یک سلسله تردید ها و سوال ها بوجود آورده وسوالات  کهنه و فراموش شده را نیز از نو مطرح ساخته است.

آیا باید از این شک وتردید ها وپرس وجوها که گاهی به حد افراط می رسد متاسف وناراحت بود؟ به عقیده من هیچگونه ناراحتی ندارد.

شک مقدمه  یقین، پرسش مقدمه وصول؛ واضطراب مقدمه آرامش است. شک معبر خوب و لازمی است، هرچند منزل وتوقفگاه نامناسبی است. اسلام که این همه دعوت به تفکر وایقان می کند، بطور ضمنی می فهماند که حالت اولیه بشر جهل وشک وتردید است و با تفکر و اندیشه صحیح باید به سرمنزل ایقان واطمینان برسد.

پس صرف اینکه عصر ما عصر شک است نباید دلیل بر انحطاط و انحراف زمانی ما تلقی شود. مسلماً این نوع شک از آرامش های ساده لوحانه ای که بسیار دیده می شود، پایین تر نیست. آنچه می تواند مایه ی تاسف باشد این است که شک یک فرد، او را به سوی تحقیق نراند و یا شکوک اجتماعی افرادی را برنیانگیزد که پاسخگوی نیازهای اجتماع در این زمینه بوده باشند.

این بنده از حدود بیست سال پیش که قلم به دست گرفته؛ مقاله یا کتاب نوشته ام؛ تنها چیزی که درهمه نوشته هایم آن را هدف قرار داده ام، حل مشکلات و پاسخگوئی به سوالاتی است که در زمینه مسائل اسلامی در عصر ما مطرح است. نوشته های این بنده برخی فلسفی، برخی اجتماعی، برخی اخلاقی، برخی فقهی وبرخی تاریخی است. با اینکه موضوعات این نوشته ها کاملاَ با یکدیگر مغایر است، هدف کلی از همه اینها یک چیز بوده وبس.