تخریب چی

كوله پشتي

متن:

بهشت وجهنم

مردي روحاني،روزي با خداوند مكالمه ا ي داشت:خداوندا! دوست دارم بدانم بهشت وجهنم چه شكلي هستند؟

خداوند آن مرد روحاني رابه سمت دو در هدايت كردويكي از آنها را باز كرد،مرد نگاهي به داخل انداخت . درست در وسط اتاق، يك ميز گرد بزرگ وجود داشت كه روي آن يك ظرف خورش بودو آنقدر بوي خوبي داشت كه دهانش آْب افتاد!

افرادي كه دور ميز نشسته بودند، بسيار لاغر مردني ومريض حال بودند.به نظر، قحطي زده مي آمدند.

آنها در دست خود،قاشق هايي با دسته ي بسيار يلند داشتندكه اين دسته ها به بالاي بازو هايشان وصل شده بود

و هر كدام ازآنها به راحتي مي توانستند دست خود راداخل ظرف خورش ببرند تا قاشق خود را پر كنند.اما از آنجايي كه اين دسته ها از بازو ها يشان بلند تر بود، نمي توانستند دستشان رابرگردانند و قاشق را در دهان خود فرو ببرند.

مرد روحاني با ديدن صحنه ي بدبختي و عذاب آنهاغمگين شد. خدا وند گفت: تو جهنم را ديدي!

آنها به سمت اتاق بعدي رفتند وخدا در را باز كرد. آنجا هم دقيقا مثل اتاق قبلي بود.يك ميز گرد با يك ظرف خورش روي آن كه دهان مرد را آب انداخت!

افرا‍‍‍‍‍دِ‍ دور ميز، مثل جاي قبل همان قاشق هاي دسته بلند را داشتند،ولي به اندازه ي كافي قوي و تپل بوده،

مي گفتند و مي خنديدند. مرد روحاني گفت: نمي فهمم!

خداوند جواب داد: ساده است! فقط احتياج به يك مهارت دارد! مي بيني؟ اينها ياد گرفته اند كه به همديگر غذا بدهند در حالي كه آدم هاي طمع كار، تنها به خودشان فكر مي كنند!!

شعر:

من هنوز هم محصلم

محصل كلاس زندگي

من درون سايت بندگي

پشت ميز انتخاب واحد زمان

به انتظار صفحه اي نشسته ام

دم به دم براي من پيام مي رسد

پيام هاي مختلف

اي شما كاربر گرامني كلاس

يك سه واحدي صداقت افتاده ايد

براي امتحان 4 واحدي نماز زير 10 گرفته ايد

اي محصل كلاس زندگي

يك 2 وا حدي درك عشق را نداشته اي

پس چطور زحال قلب عاشقت بي خبر نشسته اي

سلا سرور عزيز

من هنوز محصلم

پشت ميز انتخاب واحدم نشسته ام

من كه مي نويسم

از خداي خود طلب نموده ام

تا همين چند ترم مانده را

با معدل الف طي كنم

من براي درس هاي خود

2 واحدي 3 واحدي

براي بحث هاي علمي ام

تمام لحظه هاي ناب بندگي

تمام واژه هاي سرخ زندگي

با دهمه انرژي و توان خود

معدل الف كسب مي كنم

حفظ مي كنم درك مي كنم

قول مي دهم

اميد من

فرصت قشنگ بخشش تو بوده است

باز هم به من بگو پيام خود

باورم كه سبز شد

پشت ميز انتخاب واحدم

من قبول مي شوم در كلاس بندگي

منيره سادات طباطبايي فر

+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۸ شهریور ۱۳۸۹ ساعت 9:44 توسط selenum |

کوله پشتی

متن:حکم جلب آقازاده ی فراری صادر شد!

تکیه داده بود به دیوار. داشت آدامس می فروخت که اسانس عدالت نداشت. چرک ناخن پایش چهره شهر را کثیف کرده بود. مامور شهرداری آمد و او را به خاطر همین جرم با خود برد. نگاهی به آدامس هایش انداخت؛ دید که ارزشی ندارد، کل بسته را پرت کرد سطل آشغال. شب مامور دیگر شهرداری در حین خالی کردن سطل آشغال چشمانش به تار مویی افتاد که از بسته آدامس آویزان شده است. یکی از آدامس ها را باز کرد و جوید. مزه دخترش را می داد. نصف شب وقتی رفت دخترش را از بازداشتگاه شهرداری بیرون بیاورد مانده بود که خانواده اش چهره شهر را کثیف می کنند یا تمیز.

***

روی میز بازداشتگاه، مامور شهرداری داشت روزنامه ای می خواند که تیتر یکش این بود؛ حکم جلب آقازاده فراری صادر شد. تازه فهمید دخترش ساعاتی از روز از خانه فرار می کند تا آدامس بفروشد.

***

حیف که زهرای کوچک سواد نداشت و نمی دانست تیتر یک روزنامه صدای قانون شده است.

از:وبلاگ قطعه ی ۲۶

شعر:

مريز آبروي سرازير ما را

به ما بازده نان و انجير ما را ...

خدايا اگر دست بند تجمل

نمي بست دست كمان گير ما را

كسي تا قيامت نمي كرد پيدا

از ان گوشه ي كهكشان تير ما را

ولي خسته بوديم و ياران همدل

به ناني گرفتند شمشير ما را

ولي خسته بوديم و مي برد توفان

تمام شكوه اساطير ما را ...

طلا را كه مس كرد ديگر ندانم

چه خاصيتي بود اكسير ما را

محمد كاظم كاظمي

+ نوشته شده در شنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۹ ساعت 0:22 توسط selenum |

كوله پشتي

متن:شما از چه زاویه ای به زندگی نگاه می کنید؟

روزی سیبی از درختی، روی سر مردی افتاد؛آن مرد جاذبه ی زمین را کشف کرد.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد گفت:چقدر بدشانس هستم و آنجا را ترک کرد.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد سیب را نقاشی کرد.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد سیب را با لذت خورد.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد عصاره شفابخشی از آن ساخت ومعجزه ی طب را آشکار کرد.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد این توطئه دشمن است ودرخت را قطع کرد.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد سیب را گذاشت برای روز مبادا.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد به دل ذرات سیب سفر کرد وفلسفه جهان را از پیوند ذرات آن یافت.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد سیب را خاک کرد،تا نگاه بدبینانه ی دیگران سیب را پژمرده نکند.

روزی سیبی از درختی،روی سر مردی افتاد؛آن مرد شعری گفت:زندگی یک سیب است.

شعر:اسم شاعر اين شعر رو نمي دونم اما اولين بار از زبان حاج سعيد قاسمي شنيدم.

مي‌گفت بي‌دردي بلاي مردمان است

بي درد بودن بدترين درد زمان است

مي‌گفت دريابيد ‌مولاي علم را

شيطان قلم کرده است پاهاي قلم را

مي‌گفت ايمان قرن‌ها سهم بلا بود

جان‌هاي بي محنت نصيب کوسه‌ها بود

مي‌گفت عمري در پناه دار بوديم

يک عمر زير سلطه آوار بوديم

مي‌گفت و ما انگار خواب خواب بوديم

خاموش چون عکس درون قاب بوديم

تصويرهاي او ولي بيناتر از ما

با آن زبان بي زبان گوياتر از ما

تصويرهايش معني فرياد مي‌داد

بوي نبرد داد با بي‌داد مي‌داد

بايد که عمر قرن‌هايي سر بيايد

تا مثل يک آويني ديگر بيايد

آزاده بود و عزم دشت کربلا کرد

آزاده بود و مرتضي را مرتضي کرد

عکس: برای درد کشیدن های این روزهای مسجدالقصی...

طرح ها از وبلاگ دوئل

+ نوشته شده در یکشنبه ۲۹ فروردین ۱۳۸۹ ساعت 17:23 توسط selenum |

کوله پشتی

اين شعر رو نمي دونم از كيه، گويا بروبچ نشريه مون، از توي اينترنت پيدا كردن بدون يادداشت منبع. از بس كه حرفه اي بوديم!

من آقا را دوست دارم ، چون وقتی بیاید...